Rozita.

Jij was de gene die me alles leerde
Jij was de gene die me steun gaf
Jij was de gene die me trooste
Jij was de gene die me de lach weer terug op mijn gezicht bracht.
Waarom moest het nou zo gaan?
Waarom moest je zo opeens bij mij weg gaan?.
Jij was net mijn klein zussje. Maar dan paarden liefde.
Die dingen die ik met jou heb mee gemaakt kan NIEMAND vervangen.!
Al onze herinneringen staan beschreven in mijn hartje.
Jouwn lief snuitje.
Jouwn lief hoofdje
Jouwn trouwe ogen.
Jij was mijn dagboekje ik vertelde jou al mijn problemen iedere dag. Ik heb er zelf nooit bij stil gestaan dat jij ook zo'n problemen had. Ik besef ook nu dat ik niet altijd vriendelijk was.

Weet een ding


I MISS YOU !!!!!!!!!!!

 

Monique:

Natuurlijk vind ik alle diertjes bij de Stichting hartstikke leuk. Maar Albi (Appie) en Sugar (deze is van Paard in Nood), hebben toch een speciaal plekje bij mij.

De eerste dag dat ik met Wim, Petra en Samira meeging en we bij de weide van deze twee heren aankwamen was ik op slag verliefd.

Sugar viel mij als eerste op, door zijn ongeduldige (dit kwam vast door het voer in de auto) maar lieve uitstraling, en zijn leuke bruine neus.

 

Eenmaal in de weide aangekomen kwam Appie tegen me aan schuren terwijl Sugar alleen oog had voor zijn voer, hij zal wel gedacht hebben dat ik een boom was!

Als zo'n diertje met zijn hoofd tegen je aan komt kroelen (en je staart probeert te eten) smelt je natuurlijk meteen.

Het is gewoon een vriendelijke reus die altijd voor iedereen een knuffel over heeft.

Toch blijf ik smoorverliefd op Sugar, ondanks het feit dat hij veel ellende meegemaakt heeft kan ik me geen liever paard voorstellen.

 

Als we naar de weides gaan, help ik met het voeren, mesten en verzorgen van de dieren. Ook al hebben we in de avond niet zoveel tijd, komen deze twee mannen toch altijd even knuffelen.

Ik ga er (bijna) dagelijks met heel veel plezier naartoe. Voor mij zijn de dieren een heerlijke ontspanning na een lange dag werken, en ik hoop hier nog heel lang van mogen te genieten.

 

 

Hallo ik ben Naomi Denne,
Mijn verhaal gaat over Hanzi.

Zo heb ik hem leren kennen:
Mijn stiefvader is dierenarts Davy, En hij ging eens een paard ( Albi) van de stichting bloed afnemen. Ik ging toen mee, toen we er waren was er een beestenboel: kippen, varken, eenden, ganzen, en paarden. Toen zag ik Hanzi ik was meteen smoorverliefd op hem, Hij is een IJslander van dertig jaar al heel uit met heel veel PIT!!!!!!
Hij was de hele tijd mijn jas aan het likken.

Wat ik allemaal doe met Hanzi:
Hanzi is nu mijn verzorgingpony. Dat vindt ik SUPER LEUK!
Ik ga elke woensdag naar Hanzi en soms op een zondag. Ik rij op hem en ik vertroetel hem. Of ik geef hem bijv. iets Lekkers en een knuffel en poets hem. Ik vind het SUPER LEUK!!!! TOP! Ik wil Wim, Samira,Petra bedanken dat ik hem mag verzorgen. Ik hoop dat ik hem nog lang mag verzorgen.

HANZI I LOVE YOU FOREVER!!!!

 

 

Mijn verhaaltje gaat over Amigo.

Ik ging samen met mijn moeder een jaar of 5 geleden bij een handelaar kijken voor een paardje voor mijn verjaardag. Ik zag Amigo staan en ik was opslag meteen verliefd. Liefde op het eerste gezicht zoals ze het zouden zeggen, Mijn moeder was daarin tegen helemaal gek op een andere. Maar ik moest Amigo hebben!. In het begin was mijn lieveling een bang en schuw paardje. Hij liet bijna nooit wat van zich horen.
Hij was ook een beetje verwaarloost maar dat kwam omdat hij van de paarden markt afkwam. De modderplekken bleven aan zijn huid vast zitten. Iedere dag moest ik een beetje van de modderplekken eraf knippen. Sommige mensen zeiden tegen mij en mijn moeder wat hebben jullie nog in Gods naam gekocht? Dat paardje is niks waard. Dat dachten hun. Maar vanaf de eerste seconde was Amigo mijn hartendief!. Ik wist gewoon hij wordt een knappe en lieve hengst!. In het jaar 2008 zijn we voor het eerst op keuring geweest met Amigo. Sommige mensen kraakten ons af omdat Amigo niet zo mooi was als alle andere hengsten. Maar toen we eenmaal in de ring kwamen voor Amigo te laten keuren barste ik bijna uit in huilen!. De mensen juichten ons toe!. Ze wouden dat Amigo nog sneller liep omdat hij zo mooi liep.En er kwam op een gegeven moment een vrouw naar me toe en vroeg wie heeft dat paardje getraint?. Ik zelf natuurlijk.En ben er ook nog trots op!. Na het voorstellen van Amigo moesten we even wachten. En daarna met de hele groep weer de ring in. Helaas moesten wij weer terug naar huis dat betekend Amigo was niet goed gekeurd. Maar alweer het gejuich van alle mensen knapte me op. Ze waren teleurgesteld dat Amigo niet een kans kreeg. En in April 2008 zijn we uitgenodigd geworden om aan een hengsten show deel te nemen. Die kans hebben we ons natuurlijk gegrepen. Maar mij gaat het niet om het winnen. Of het goedkeuren van mijn paardje!. Mij gaat het erom dat ik een lief hengstje heb. Amigo weet ook altijd als er iets met me is. Hij legt zijn hoofdje altijd bij mijn schouders. En dan fluister ik het hem altijd in zijn oortje wat er is gebeurt. En daarna lijkt het zo alsof Amigo me probeert aan het lachen te krijgen, hij gaat gekke bekken trekken. Ik heb nog een klein gedichtje erbij dan is mijn verhaaltje van mij en Amigo afgelopen!.

Ik stap met jou, aan de hand, langs het bos de prairies, de rivierkant.
Ik stap met jou door het bos en de hei. Heb je ooit geweten hoe het hier was zonder mij?
Ik stap met jou tot aan onze top!.
Ik stap met jou tot dat jij zegt STOP!!